یک چمدان نامه برای پروردگارم

47- آخر شاهنامه ی خدا حتما خوشه

tobeyegorg — Thu, 17 Dec 2009 15:45:40 GMT

نامه 47 پنجشنبه 26 آذر 1388

خدایا

دو هفته بیشتر به عاشورا و تاسوعا نمانده و من چیزی برای گفتن به سالار شهیدان ندارم بجز

خجالت می کشم از تو یا حسین

خجالت ......

سال پیش درست همزمان با محرم مظلوم کشی در غزه شروع شد

مردم بی گناه و زنان و کودکانی که از آتش بمب های نامردان روزگار سوختند و کباب شدند

خدایا

کی این جهان تاریک و پر ظلم به آن جهان آرمانی که وعده دادی تبدیل خواهد شد

سالهاست منتظر منجی اعظم (عج) هستم و خواهم بود

حتی اگر زندگیم تمام گردد

خدا جون

بالا خره شاهنامه ای که تو بنویسی آخرش حتما خوش خواهد بود

پس

اللهم عجل لولیک الفرج

خدایا

امتحانات دانشگاه داره دوباره شروع میشه و شاید در طول دی ماه نامه ای پست نکنم

ولی بعد از امتحانات

با لطف و عنایت تو

با اراده قوی بار هزار کیلویی بر پشتم را

که قدرت راه رفتن ساده را هم از من گرفته را به مقصد خواهم رسانید

اگر تو بخواهی

در هر حال ..... باش

h_nuri77 — Wed, 16 Dec 2009 10:28:18 GMT

۱-مردم اغلب غيرمنطقي، خودمحور و متعصب هستند: در هر حال، آنها را ببخش!

۲-اگر مهربان باشي، مردم تو را متهم مي‌كنند كه پشت اين مهرباني‌ها هدف‌هاي خودخواهانه پنهان شده است: در هر حال مهربان باش!
۳-اگر موفق شوي،‌دوستان دروغين و دشمنان واقعي به‌دست خواهي آورد: در هر حال موفق شو!
۴-اگر صادق و صريح باشي، ممكن است تو را فريب دهند: ‌در هر حال صادق و صريح باش!
۵-چيزي را كه براي ساختنش سال‌ها تلاش كرده‌اي مي‌توانند در يك شب نابود كنند: در هر حال تو بساز!
۶-اگر آرامش و خوشبختي را بيابي مورد حسد واقع مي‌شوي: در هر حال به دنبال خوشبختي باش!
۷-كار خوب امروز تو را، اغلب افراد فردا فراموش مي‌كنند: در هر حال تو كار خوبت را انجام بده!
۸-بهترين‌هايت را به دنيا بده و اين ممكن است هرگز كافي نباشد: در هر حال تو بهترين هايت را به دنيا بده!
۹-مي‌دوني ...در آخر،هر چی بوده بين تو و خداست: در هر حال هيچ‌كدوم بين تو و آنها نبوده!

46- خدایا کمکم کن

tobeyegorg — Thu, 10 Dec 2009 14:07:29 GMT

نامه 46 پنجشنبه 19 آذر ماه 88

خدایا

از خودم راضی نیستم

خدایا

کمکم کن تا بتوانم برای رضایت تو گامهای استوار و قاطعی بردارم

خدایا

نمی خواهم اظهار عجز در برابر نفس و جسم زمینیم کنم

نفسی که مرا به تنبلی و بی خیالی درمورد حقایق سوق می دهد

خدایا اگر تو اراده ای قوی به من ندهی نمی توانم زندگی خود را آنگونه که باید باشد هست تنظیم کنم

خدایا

کمکم کن

فرصت بسیار کمی دارم

و راه بسیار طولانی

45- خدایا کمکم کن

tobeyegorg — Thu, 03 Dec 2009 14:32:34 GMT

نامه 45 پنجشنبه 12 آذر ماه 88

خدایا

کمکم کن

تقدیم به ساحت مادر همه شهدا...

sehreh — Wed, 02 Dec 2009 20:15:40 GMT

بیشترشون چهارده پونزده ساله بودند

و راننده لودر و بلدوزر، بهشون میگفتند:

سنگرسازان بی سنگر، معروف بودند به جغله های جهاد.

انگار، جبهه خونه خاله شون بود.

نه از ترکش میترسیدند ، نه از تیر ،اما از خدا خیلی حساب میبردند،

خدا رحمتشون کنه، بیشترشون شهید شدند.

مثل فرماندشون محمد علی قیصری اجر نماز شبشون با خدا

و لبخند بازی های ساده و طنزشون مال شما ...

ادامه دارد....

44- کمکم کن خدایا

tobeyegorg — Thu, 26 Nov 2009 14:32:08 GMT

نامه 44 پنجشنبه 4 آذر ماه 88

کمکم کن خدایا

43- کمکم کن خدایا

tobeyegorg — Thu, 19 Nov 2009 15:12:21 GMT

نامه 43 پنجشنبه 28 آبان ماه 88

خدایا

می خواهم از اول آذر ماه زندگیم را متحول کنم

ولی می دانم بدون عنایت تو و بدون زحمت و تنظیم برنامه ی دقیق ایجاد تحول فقط یک کلمه توخالی ا ست

خدایا یکی از بزرگترین مشکلاتم عدم کنترل و تنظیم خواب است اگر بتوانم بعد از خواندن نماز صبح بیدار بمانم

زمان بیشتری به دست می آورم تقریبا 21 ساعت در هفته

خدایا

ای پروردگار بزرگ من ناچیز را ببخش که چنین مطالبی را در نامه ام نوشتم آخه خودت گفتی هرچیزی را که نیاز دارم از تو بخواهم

خدایا

احساس می کنم زمانی را که برای زندگی و بندگی به من عطا کردی را بیهوده اسراف می کنم زمانی که می توانم با تلاش فراوان و استفاده بهینه از آن هم زندگی خود را سامان ببخشم هم تاثیر مفید بر جامعه گذاشته و تو را خوشنود سازم

خدایا

پناه می برم بر تو از شر اهریمن رانده شده از درگاهت

او که با استفاده از خصوصیات تنبلی و راحت طلبی من حتی مرا از خواندن نماز های یومیه طی سالها باز می داشت

خدایا

کمکم کن

کمکم کن تا بی فایده نباشم

کمکم کن زنبور بی عسل نباشم

کمکم کن تا بخاطر سختی راه از پای نیفتم

کمکم کن لیاقت شیعه بودن را از خود نشان دهم

دعوتنامه

maryam — Tue, 17 Nov 2009 08:15:31 GMT

حاج آقا بنایی،مدیر حوزه علمیه بناب،تعریف می کند:

طلبه بود.پانزده سالش بود.وقتی نماز می خواند با تمام سلولهای بدنش می گفت:الله اکبر،تمام روح و جانش.

در تعقیب نماز صبحش می خواند:حسبی،حسبی حسبی ،من هو حسبی.

درس می خواند،جبهه هم می رفت.ایام عملیات کربلای پنج،سال 1365 بود.در جبهه نیرو نیاز بود .آمد دفتر پیش من که دیگر نمی توانم جبهه بروم،پایم مجروح است و تازه عمل کرده ام.عصایی هم زده بود زیر بغلش.

گفتم:منظورت چیست؟گفت:از درسهایم خیلی عقب افتاده ام،می خواهم بمانم و عثب افتاده گی ها را جبران کنم و اگر اجازه بدهید بروم وتجدید دیداری با مادر کنم و بر گردم حوزه و مشغول ادامه درس شوم.

رفت.بعد از دو روز طلبه ها همه برگشتند وآماده رفتن به جبهه بودند.حال و هوای خاصی در مدرسه حاکم بود.

او هم بود. داشت می آمد طرفم.تعجب کردم.گفت:اجازه بدهید من هم بروم جبهه.بیشتر تعجب کردم که چرا نظرش برگشته؟ هر چه اصرار کردم که بماند راضی نشد.گفتم شاید این حال و هوا رو دیده و احساساتی شده اجازه ندادم.رفتم بیرون کنار اتوبوس هایی که در حال حرکت بودند.دیدم ایشان آمده و دست بردار نیست.گفت می خواهم با شما خصوصی صحبت کنم.رفتیم یک جای خلوت پیدا کردیم.

گفت:قرار بود من برای دیدار مادرم بروم و برگردم و بمانم و درسهایم را در حوزه ادامه بدهم.خیال رفتن به جبهه را نداشتم.اما شب که رفتم،خواب دیدم یک لوح سبز نورانی و بسیار شفاف دادند دست من که بخوانم.دیدم دعوتنامه است.از من خواسته بود که به جبهه بروم.با خود فکر کردم که من که با این وضعیت نمی توانم به جبهه بروم،این کیست که برای من اینطور دعوتنامه نوشته؟ پای نامه را که نگاه کردم،دیدم نوشته:کتبه الحجه بن الحسن.

از خواب بیدار شدم.متحیر و بهت زده بودم،آیا خواب می دیدم؟تعجب می کردم که با این وضعیت پاهایم این دعوتنامه چیست؟

دوباره در خواب دیدم که این دعوتنامه را دادند به دستم و گفتند اگر مجروح هم هستی باید به جبهه بیایی و همان امضاء پایش بود.برای بار سوم به خواب رفتم و مجددا همین خواب را دیدم.

این را که برای من تعریف کرد گفتم تو برو ،تو دعوت شده ای.خوشا به حالت!درقه اش کردم و رفت.چند روز بعد تماس گرفتند که یکی از طلاب شما شهید شده است.بیایید او را ببرید.رفتم.خودش بود))عوض جاودان)).

مادرش می گفت:آن چند شبی که اینجا بود مدام اشک می ریخت.روز آخر آمد خداحافظی کرد و رفت.

زندگی رسم خوشایندی هاست

maryam — Tue, 17 Nov 2009 08:14:30 GMT

گمشده ما ،همین مهربانی هایی است که کمتر داریم،گمشده ما،همان آرامش خاطر هایی است که باید داشته باشیم.....

زندگی ،غم نیست.زندگی،سنگین بادی و جان فرسایی نیست،زندگی سر خوشانه ترین هدیه حضرت رحمان است.هستی زبان و زبانه ی مشترکه همه چیزهایی است که هستند.

ابرها را نوازش کنیم.باران را بنوازیم.آسمان را سر بکشیم و دنیا را طی کنیم..ما خدای خوبی داریم.ما زمین خوبی داریم،ما زمینه های خوبی داریم،زمینه های خوب شادی و شادمانی و نشاط.در آمیزه ای از زندگی و سر زندگی و طراوت و تازگی و طراوایی.....

باور

maryam — Tue, 17 Nov 2009 08:05:21 GMT

چه فرقی می کند که در کجای این دنیا قرار گرفته باشی،روی درختی کهنسال و تنومند یا بر شاخهای تنک و ضعیف یا افتاده از درختی بر گودالی آب.

یادت باشد زیبا خواهی زیست اگر بتوانی و بدانی در درماندگی ها باید راه یافت و به افق ها باید راه جست.

اگر قدرت پرواز نداری خانه ی دلت را چنان وسعت بخش که آسمان را در آن بتوان پیدا کرد.به یاد آور تصویر برگی را در آسمان و تصویر آسمانی را در کنار برگی.لبخند تو به سوی تصویر آسمانی در کنار برگ دوخته خواهد شد.

پس به گونه ای زندگی کن که نگاهها مجذوب زیستن تو باشدو بودن تو یادآور تمام عظمت و باور امید زندگی،در این صورت زردی ظاهری و افتادگی و درماندگی ات نیز زیبا خواهد شد.