ثانیه ها درگذرند در پس اوهام همیشگی تو

و نسیم و وزش ملامش در گذار است

 گاهی چشمانت را می بندی

 و نوازش ظریف و همربانانه اش  را به صورتت تجربه میکنی

ابرها بانوازش این نسیم اشنا ترند،

چرا که هم ابی ترند و لطیفتر

وهم دراوج اسمان همه چیز بهتر و پاکتر و هوشیارتر است

و ابرها انقدر به ارتعاش نوازش ملایم این مهر عشق می ورزند

که تار و پودشان را با حرکت  مواج این نسیم همراه کرده اند

 و به دنبالش از پی هر  چرخش و گردشی

میچرخندو شکل میگیرند و  تغییر میکنند

و جاری میشوند و تاثیر میپذیرند

 بی انکه هویت وماهیت واقعی خویش را در جریان این بازی

دستخوش ابهام جاری این فضای دو پهلو کنند

 و گم شوند و رنگ ببازند و جنس ناب و خالص

و پاک خود را مخدوش و مشوش سازند

اری این است رسم زندگی

پرندگان هم در جریان  این گردش گاهی  سبک  می شوند

 در زیر و بم این حس و فراغتی می یابد برای تفریح با باد ابر

 و قلت خوردن و میروند و  ولی ان ها هم در مسیر خود

 می کاوند و میرقصند و میخندند 

و بعد در ادامه همان راه را میروند.

 ایر یاین است که موج خروشان  و کوبنده هم شکل میگیرد

 و بزرگ میشود و توان جلوه  می یابد و میخروشد

و در راستای این چرخش و گردش و بازی ماهرانه

سر انجام باز هم بر ساحل خود میکوبد

 و همان میکنند که پیش از ان نیز

 پس چرا حالا که طبیعت  در مقدرات

و اهداف خود این چنین راسخ و استوارند 

چرا ما در وزش  نسیم های سرد و گرم زندگی

هم چنان که  شکل میگیریم رنگ میبازیم گم میشویم

و جریان اهداف مان  را گونه گون میکنیم

و رود خروشان  افکارمان  را خاموش

 و ابشار سرشار زندگی را کم جلوه 

و صدای تپش  های قلبمان با هر باد و نسیم

و طوفان و جریان ، کوک و هماهنگ

 چرا ما موج کوبنده نباشیم یا ابر بارنده

 و یاعقاب تیز بین در این ایام  که شکارچیان و شکاربانان

 و نگهبانان و همزبانان و مهرورزان  در این غوغا 

و هیاهو غرق در حس نوازش نسیمی گذرا هستند...