یکی بود یکی نبود غیر از خدای مهربون هیچ کس نبود یه روزی یه جوون که در منجلاب گناه و خطا گرفتار شده بود یه شب با چشمان خیس وبا آه و ناله سرش را برزمین نهاد و برای چندمین بار از درگاه پروردگار طلب بخشش کرد و با خدا عهد بست که یک انسان واقعی باشد و با نفس حیوانی و مادی خود به جدال پرداخته و فقط بندگی خدا را بکند و از آن پس پروردگار ریسمانی برایش انداخت تا او با کوشش فراوان از باتلاقی که برای خود ساخته بود بیرون بیاید و او همچنان مشغول بالا رفتن از آن ریسمان است ریسمانی که روز به روز کلفت تر می شود ...


این وبلاگ را ابتدا برای توبه و اظهار پشیمانی از گذشته ام به راه انداختم ابتدا نام توبه ی گرگ بر آن نهادم بد ترین نامی که میشود بر وبلاگی گذاشت نماز خواندن را نیز تقریبا همزمان با تاسیس این وبلاگ شروع کردم بعد از چند ماه نوشتن نامه جزو زندگیم شد به طوری که نمی توانم بدون نوشتن نامه در آخر هفته ها هفته ی جدیدی آغاز کنم این وبلاگ از زمان تاسیس نام های زیادی به خود گرفت ولی آخر اسمش را یک چمدان نامه برای پروردگارم گذاشتم زیرا این نامه هایی که در وبلاگ می گذارم ممکن است جزو چمدان های معنوی باشد که با خود به سرای آخرت خواهم برد


اکنون وبلاگ گروهی شده ما چند نفر در این وبلاگ گرد آمده ایم تا در موقع تنهایی ها و بی کسی ها و غم ها و شادی ها دستی مجازی به آسمان بلند کنیم و صدای قلبمان را به صورت کلمات در دنیای غریب اینترنت جاری کرده و اظهار بندگی کنیم




ای خدا
ای تنها پیگیر مطالب وبلاگم
ای شنونده سخنان گفته و نگفته زبانم
ای درک کننده احساسات اعماق قلبم
قلبم آتش گرفته آتشی با شعله سبز رنگ آتشی که تا ابد بر قلبم نگه خواهم داشت
این روزها شوق و اشتیاق روحم را می لرزاند
چرا من به جای تو عاشق مخلوقاتت شوم
چرا؟