_{هوا سرد است . اسمان گرفته  خورشید درخشان نیست و افق تاریک است .}

 _{در دور دست خانه ها پیداست اسمان میغرد اما ارام ،  هیچ پیدا نیست}

  _{و باد همچنان به خشکی و غربت  این روز میافزاید}

 _{و پیغام سردی و غربت  را و پیام اشنای  دوری و فاصله را}

 _{وپیام  خاموشی را ، شک و ابرها را به قاصدک میرساند}

 _{و ان ها نیز در میان  سنگینی این حجم غمبار ،}

 _{سردرگم به هر سو روانند  و من در این حال غریب گم شده ام} 

_{اما، برایم اشناست  بوی غم و بوی نم و...}

 _{این حال را دوست دارم}

_{بیشتر از وقتی که خورشید میدرخشد . نسیم میوزد و ابی روان است}

 _{من دوباره  در میان  همان کوچه های  تاریک تو در تو گم شده ام}

 _{کوچه هایش برایم اشناست و لی ناپیدا .}

 _{دلم خالی ست ، شاید دستم روان نیست}

 _{ولی میدانم ، میدانم چگونه دوشهایم سنگین شده است .}

 _{چشمانم خشک است و بارانی هم نیست  و صاعقه را در پس ابرها  نهان داشته اند.}

 _{من دور شده ام  سرد و سنگین  ، خاموش ، خاموش .}

_{اتشم سرد است و بی نور شعله هایش دیگر زیبا نیست ،نمیدرخشند}

 _{و من  در کوچه  پس کوچه های ذهنم لای دیوار ها گیر کرده ام  تنگ است  .}

 _{جایی را نمیبینم دیوارها بلندند و من نمیشوم و دستانم کوتاه است و هیچ پیدا نیست .}

_{هیچ چیز برا ی رهایی نمی یابم و صدایی تلخ  و نوایی را میشنوم}

 _{که امید را  در سراسر وجودم جرقه میزند  اماهنوز سردم .}

 _{میدانم  اگر حتی یک دیوار را هم پشت سر بگذارم تاریکی کم میشود}

  _{و دیوارها کوتاهترند و این بار بین دو دیواری زندانی میشوم}

_{که امید فرار از انها بیشتر است  من تنها مانده ام ، بسیار}

_{شاید به دستانی و یا نوری و شاید هم ...}

_{بو ی عشق و معرفت در این کوچه ها  میاید}

 _{ولی انگار خبری از قاصدکها نیست حتی سایه ای را نمیبینم .}

_{باز به چشمان بی نورم شک میکنم که سوی دیدن یک وجب بیشتر را ندارد}

 _{شاید هم چشمانم از بی کرانی و روشنایی این حقیقت بی انتها  کورند و بی سو ....}

 _{اما ،نه ،}

 _{زیرا  که من در جای خودم ایستاده ام  اگر این نور بود یا روشن دلی}

_{به  تک تک ابرها میرسیدم و فراتر از ان نیز هم}

 _{اگر چشمانم بسته باشند ؟ ان وقت چطور؟}

 _{انوقت به صدایی به نوری به گرمای پنهان و یا هر چیز دیگری}

_{که خبر از ان سوی دریا ُ افق یا زمین  را برایم بیاورند}

 _{چشمانم را خواهم گشود...}